Nie doceniamy jak dużo dają nam kontakty z innymi ludźmi. Często wracamy do myśli o tym, że wydarzy się coś co będzie nieprzyjemne, że nie będziemy wiedzieć o czym rozmawiać z osobami, że zagadamy, a nie dostaniemy odpowiedzi.

A przecież naszą supersiłą, jako ludzi, jest "czytanie umysłów", a więc wynikająca z praktyki i uważności umiejętność gromadzenia informacji o świecie od różnych osób i grup.

Jeżeli chcesz się nauczyć czegoś nowego o sobie i innych, zagaduj, daj się zagadać. Otwórz się na to, że rozmowa nie musi być idealna, adekwatna, może nie będziesz wiedział / a co powiedzieć, może usłyszysz coś trudnego, nudnego, niepotrzebnego. Ale może dotrze do ciebie to czego nie wiedziałaś / eś, czego nie brałaś / eś pod uwagę.

Small talk może się przerodzić w głęboką rozmowę. Wiem to z własnego doświadczenia ;)

A nawet jeżeli pozostanie ciepłym cześć, albo zdobyciem nowej informacji, to też ok.

To, czego ludzie się boją najbardziej w rozmowach z obcymi to, że rozmowa będzie niefajna i nie będą wiedzieli jak ją skończyć. To super okazja, żeby poćwiczyć mówienie o tym czego potrzebujesz albo po prostu kończenie rozmowy, kiedy już nie chcesz jej ciągnąć.

Chcesz się dowiedzieć więcej o tym co daje zagadywanie obcych, poczytaj o badaniach Nicholasa Epley: https://news.uchicago.edu/podcasts/big-brains/why-talking-strangers-will-make-you-happier-nicholas-epley

Przypomnij sobie, kiedy na Twoje pytanie zespół odpowiadał coś w tym stylu: tak / nie, ponieważ mi się podoba / nie podoba, ktoś powiedział, że / ludzie mówią, że...

Nie ma w tym nic złego, o ile szukasz osobistych osądów. Ale jeżeli chcesz przejść z upodobań do faktów i otrzymać coś bardziej subiektywnego, potrzebujesz też dobrze zarządzić rozmową, żeby przekształcić komunikat osobisty na taki, który jest w większej mierze oparty na obiektywnych przesłankach.

Czytam "Szum" Daniela Kahnemana i myślę sobie jak wiele miał racji pisząc o naszej podatności na różnego rodzaju błędy, które utwierdzają nas w naszym sposobie myślenia i dają poczucie spójności. Niestety takie podejście, ma niewiele wspólnego z krytycznym myśleniem, które jednak daje ogląd innych danych i perspektyw.

Następnym razem siadając do zespołowej rozmowy, obserwuj jak płynie rozmowa. W jaki sposób ludzie formułują swoje zdania? Ile jest w nich faktów? Ile przekonań i emocji? Jak to działa na innych? Czy potrafisz tym nawigować w stronę większej obiektywności? Czegoś co będzie służyć zespołowi albo organizacji a nie jednej czy kilku osobom?

A jeżeli chcesz się nauczyć prowadzenia grupowych rozmów, dobrym kierunkiem jest dla Ciebie facylitacja. Zapytaj mnie o warsztaty albo sesje superwizyjne.

Jeżeli cię interesuje w jaki sposób rozwijać samo-sterowność grupy, polecam naukę facylitacji, albo podejść wzmacniających samoorganizację takich jak np. socjokracja.

I przeczytanie tych dwóch pozycji:

Daniel Kahneman, Pułapki myślenia. O myśleniu szybkim i wolnym
Richard Thaler, Sunstein Cass, Impuls. Jak podejmować właściwe decyzje dotyczące zdrowia, dobrobytu i szczęścia

Gallup zarówno wyróżnia "komunikację" jako jeden z talentów wpływu, jak i definiuje wpływ jako sposób komunikowania się. Rozwinięta w mocną stronę, staje się umiejętnością przekazywania wiedzy, opartej na pisaniu i opowiadaniu. Dzięki niej, suche idee zamieniają się w ciekawe historie, a wydarzeniom nadawane są znaczenia.

Komunikacja w ujęciu gallupowym to wycinek tego, co nazywasz komunikacją w codziennym życiu i czego doświadczasz jako komunikację. A jest nim wielość sposobów za pomocą, których informujesz osoby wokół o tym, kim jesteś i czego potrzebujesz.

Lubię Charlesa Duhhiga. Dziennikarza, który napisał "Potęgę nawyków" ("The Power of Habits: How to Unlock Secret Language of Connection", 2024), książkę, która pozwoliła mi zacząć z morsowaniem (i w międzyczasie skończyć ;)), bieganiem i wieloma innymi nawykami. [jeden nawyk musi zastąpić inny, nawyki nie lubią próżni, jeżeli codziennie rano siedzisz na socjalach i nie chcesz tego robić potrzebujesz zadbać o to, żeby pojawiło się nowe, regularne działanie]

Duhhig wydał nową książkę - "Supercommunicators" (2024). Poza oczywistymi kwestiami wpływającymi na "super komunikację", o których zapewne wiesz: aktywne słuchanie, nawiązywanie do tego co mówi druga osoba, dzielenie się swoim procesem myślenia, wspomina także o:

- znaczeniu ujawniania intencji w rozmowie: wyobraź sobie sytuację w firmie, kiedy ty przychodzisz podzielić się jak się masz z jakąś decyzją, a ktoś chce rozmawiać o faktach i rozwiązaniach,

- efektywna komunikacja to balans między informowaniem o tym co się dzieje z Tobą a uczeniem się tego, czego potrzebuje druga osoba,

-